Στις 22
Μαΐου του 1980, σε μια αίθουσα arcade στην πολύβουη συνοικία Σιμπούγια του
Τόκιο, έκανε την εμφάνισή του ένα παιχνίδι που έμελλε να αλλάξει για πάντα την
ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Κανείς τότε δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι μια
μικρή κίτρινη φιγούρα, που περιπλανιόταν σε έναν λαβύρινθο κυνηγώντας κουκκίδες
και αποφεύγοντας φαντάσματα, θα εξελισσόταν σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο.
Το «Pac-Man»
δεν έγινε απλώς το
πιο επιτυχημένο arcade παιχνίδι όλων των εποχών· άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο οι
άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τα βιντεοπαιχνίδια.
Την εποχή
εκείνη, η βιομηχανία των videogames βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στη δράση και
τη βία. Τα περισσότερα παιχνίδια ζητούσαν από τους παίκτες να καταστρέψουν
διαστημόπλοια ή να εξοντώσουν εξωγήινους. Οι αίθουσες arcade θεωρούνταν
σκοτεινοί χώροι, γεμάτοι κυρίως με νεαρούς άνδρες. Ο νεαρός Ιάπωνας σχεδιαστής
παιχνιδιών Τόρου Ιβατάνι, που εργαζόταν στη Namco, ήθελε να δημιουργήσει κάτι
διαφορετικό: ένα παιχνίδι φιλικό, προσιτό και διασκεδαστικό για όλους, ακόμη
και για γυναίκες και ζευγάρια.
Ο Ιβατάνι
ήταν μόλις 25 ετών και δεν είχε μεγάλη εμπειρία στα videogames. Προτιμούσε να
σχεδιάζει μηχανικά παιχνίδια και φλίπερ, ενώ ο πρώτος του τίτλος, το «Gee Bee»
του 1978, δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία. Ωστόσο, η επιθυμία του να ξεφύγει
από τα βίαια πρότυπα της εποχής τον οδήγησε σε μια πρωτότυπη ιδέα. Αναζητώντας
ένα θέμα που να αφορά όλους τους ανθρώπους, κατέληξε στο φαγητό. Η πράξη του
«τρώω» –ή «taberu» στα ιαπωνικά– έγινε η κεντρική έμπνευση για το παιχνίδι.
Η πίτσα ως η απόλυτη έμπνευση
Σύμφωνα με
τον ίδιο, η ιδέα για τη μορφή του Pac-Man γεννήθηκε όταν πήρε ένα κομμάτι
πίτσας από ένα κουτί, όπως είχε πει παλιότερα σε συνέντευξη του στο CNN.
Το σχήμα που
έμεινε του θύμισε έναν χαρακτήρα με ανοιχτό στόμα. Έτσι δημιουργήθηκε η
εμβληματική φιγούρα του παιχνιδιού. Αρχικά το παιχνίδι ονομαζόταν «PuckMan»,
από τη φράση «paku paku», που μιμείται τον ήχο κάποιου που μασουλάει.
Όταν όμως το
παιχνίδι έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Midway φοβήθηκε ότι οι παίκτες θα
άλλαζαν το γράμμα «P» σε «F» πάνω στις arcade καμπίνες. Έτσι, το όνομα
μετατράπηκε σε «Pac-Man», όπως το γνωρίζουμε σήμερα.
Η επιτυχία
του ήταν άμεση και εντυπωσιακή. Από το 1981 έως το 1987 πουλήθηκαν σχεδόν
300.000 arcade μηχανήματα παγκοσμίως. Όμως η σημασία του Pac-Man δεν
περιορίζεται στους αριθμούς. Το παιχνίδι εισήγαγε καινοτομίες που σήμερα
θεωρούνται αυτονόητες.
Περιλάμβανε
το πρώτο «power-up», τα μεγάλα χάπια που έκαναν τα φαντάσματα ευάλωτα, καθώς
και τις πρώτες μικρές animated σκηνές ανάμεσα στα επίπεδα. Επιπλέον, ήταν από
τα πρώτα παιχνίδια που διέθεταν έναν ξεκάθαρο και αναγνωρίσιμο πρωταγωνιστή.
Αυτό ήταν
ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας του. Μέχρι τότε, οι περισσότεροι
τίτλοι δεν είχαν χαρακτήρες με προσωπικότητα. Ο Pac-Man όμως έγινε μια
πραγματική μασκότ της ποπ κουλτούρας.
Τα πολύχρωμα
φαντάσματα – ο Μπλίνκι, ο Πίνκι, ο Ίνκι και ο Κλάιντ – είχαν διαφορετική
συμπεριφορά και στρατηγική, δημιουργώντας μια μοναδική αίσθηση «ζωντανής»
πρόκλησης. Ο Ιβατάνι πέρασε μήνες προγραμματίζοντας την τεχνητή νοημοσύνη τους,
ώστε να κυνηγούν τον παίκτη χωρίς να τον κάνουν να αισθάνεται ότι το παιχνίδι
είναι άδικο ή υπερβολικά αγχωτικό.
Η αισθητική
του παιχνιδιού επίσης ξεχώριζε. Τα φαντάσματα δεν ήταν τρομακτικά αλλά
χαριτωμένα, επηρεασμένα από ιαπωνικά manga και τον «Κάσπερ το φαντασματάκι». Ο
ίδιος ο Ιβατάνι είχε δηλώσει ότι η σχέση ανάμεσα στον Pac-Man και τα φαντάσματα
θύμιζε περισσότερο το «Tom & Jerry» παρά μια πραγματική σύγκρουση καλού και
κακού. Αυτή η παιχνιδιάρικη προσέγγιση έκανε το παιχνίδι προσιτό σε κάθε
ηλικία.
Η απατηλή απλότητα του Pac-Man το έκανε θρύλο
Η απλότητα
υπήρξε ένα ακόμη μυστικό της επιτυχίας του. Το Pac-Man χρησιμοποιούσε μόνο ένα
joystick και κανένα κουμπί, όμως η δυσκολία του ήταν μεγάλη. Χρειάστηκαν σχεδόν
είκοσι χρόνια μέχρι κάποιος να πετύχει το τέλειο παιχνίδι.
Το 1999, ο
Μπίλι Μίτσελ έγινε ο πρώτος παίκτης που ολοκλήρωσε το Pac-Man χωρίς να χάσει
ζωή και συγκεντρώνοντας το μέγιστο δυνατό σκορ: 3.333.360 πόντους. Για να το
πετύχει, χρειάστηκε περισσότερες από πέντε ώρες απόλυτης συγκέντρωσης.
Το παιχνίδι
τελείωνε ουσιαστικά στο περίφημο επίπεδο 256, όταν η μνήμη του συστήματος
αδυνατούσε να εμφανίσει σωστά τον λαβύρινθο και η μισή οθόνη γέμιζε με
παραμορφωμένα σύμβολα. Οι δημιουργοί δεν είχαν φανταστεί ποτέ ότι κάποιος θα
έφτανε τόσο μακριά.
Η κληρονομιά
του Pac-Man παραμένει τεράστια μέχρι σήμερα. Άνοιξε τον δρόμο για παιχνίδια με
πιο έντονη προσωπικότητα και αφήγηση, όπως το «Donkey Kong», ενώ απέδειξε ότι
τα videogames δεν χρειάζεται να βασίζονται στη βία για να είναι επιτυχημένα. Το
2012, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης πρόσθεσε το Pac-Man στη
μόνιμη συλλογή του, αναγνωρίζοντάς το ως σημαντικό έργο design και πολιτισμού.
Περισσότερο
από τέσσερις δεκαετίες μετά τη δημιουργία του, το Pac-Man εξακολουθεί να
αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας.
Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Ιβατάνι, το παιχνίδι μοιάζει με ένα αγαπημένο
τραγούδι που όλοι γνωρίζουν, ανεξαρτήτως ηλικίας ή εποχής.
